Stilstaan is groots!
De sneltrein genaamd ‘leven’ dendert voort. Zittende in deze trein zie ik de dagen in weken veranderen en de weken in maanden. Zomaar ineens dringt het besef door dat er wederom een jaar verstreken is. In sneltreinvaart.
Een terugblik bezorgt mooie beelden, fijne mensen, warmte, heerlijke gebeurtenissen, afgezet tegen extremen in negatieve zin. Deze terugblik zorgt voor een lach en traan. Daarnaast het besef dat het verleden historie is, naar buiten kijk door het treinraam.
Het open landschap, de zonnestralen die door de wolken schijnt en het landschap nog meer dynamiek brengt. Een glimlach, in trein die doorraast. Daar ligt de toekomst, in die openheid, zo puur, zo echt. Patronen die wisselen, als een zon die doorbreektof een (vulkanische) stofwolk die opbreekt.
In gedachten verlaat ik de trein, zie alles aan me voorbij razen. De trein, de mensen, het leven. De futiliteiten die het gesprek van de dag zijn, waar mensen zich druk om maken. Men vergeet helaas xe9xe9n essentieel onderdeel van het leven. Beleven!
Af en toe uit de sneltrein treden en in alle rust om je heen kijken. Te genieten van alles van de details die zo groots zijn. In plaats van druk maken, juist de rust vinden om te lachen om de drukte. Sta een stil, kijk om je heen, neem de rust. Dan besef je, stilstaan is groots!
18 April 2010 at 15:28
Ik ben vaak vergeten dat stilstaan ook mag, en nu ben ik mezelf aan het aanleren dat dat dus ook mag. Maar moeilijk blijft, helemaal in een wereld dat zo snel mogelijk aan alles voorbij wilt racen.
Weetje ik weet niet wat pijnlijker is, de pijn of de muren die ik zelf heb gebouwd. En die muur brokkelt altijd wel na een paar sec na bouw weer af.. Maar het feit dat ik telkens maar weer het bestaan ervan wens is al pijnlijk,verontrustend en frusterend genoeg..
21 April 2010 at 11:22
De hectiek van het vooruitgaan, en dan veertig jaar later pas beseffen dat je vergeten bent te genieten. Heel raak ja, die treinreis van jou.
28 April 2010 at 10:05
Mooi beeld, de trein der snelheid… Ik had ook dat gevoel toen ik onlangs besefte dat alles alweer een jaar geleden was. Tijd om eens uit te stappen, inderdaad
.
8 December 2010 at 16:59
Dag Marcel!
Ook ik blikte even terug in de tijd en kwam langs die weg op het idee even langs jouw weblog te gaan. Mooi stukje en inderdaad, laten we ” lachen om de drukte” , zodat we onze zaken relativeren en terug kunnen naar de kern van het verhaal. Rustgevende gedachte.