Afghanistan, een land al ruim 30 jaar verscheurd door oorlog. De huidige generatie kent het leven niet anders dan oorlog, schrikbewind, verzet, gevechten, kogels die rondvliegen, brute moorden.
Een aantal jaren geleden is de wederopbouw begonnen. Een wederopbouw die tijd kost, mede door de rebellie van de nog altijd actieve Taliban. Een verscheurd land, weer tot een eenheid smeden. Verschillende etnische groeperingen, mensen die een democratie op mogen bouwen terwijl ze alleen schrikbewin en dictatuur gewend zijn.
Nederland is al jaren actief, een militaire missie met als voornaamste middel, zelfredzaamheid bewerkstelligen. De Afghanen trainen, steunen en helpen met de wederopbouw na 30 jaar oorlog. De missie is niet gemakkelijk, wel dankbaar. Dankbaar omdat mensen worden begeleid en hoop krijgen op een vrij land. Mensen die als mens worden behandeld in plaats van onderdrukt, een missie voor de mensen, met de mensen.
Het wegpoetsen van 30 jaar oorlog en onderdrukking is een zware taak. De ingeslagen weg biedt goede resultaten, de mensen van Afghanistan worden weer meer mens. Kunnen meer en meer op eigen benen staan. Ze zijn al ver, maar het einde is nog niet bereikt. Ondersteuning is nog absoluut noodzaak, al is het alleen maar vanwege de angst voor een nieuwe machtsgreep. Een nieuwe tiran aan de macht, onderdrukking.
De afgelopen periode is te vergelijken met het bouwen van een huis. Eerst is de fundering gelegd, vervolgens zijn er zorgvuldig muren neergezet. Deze moeten bestand zijn tegen de zware weersomstandigheden, wind, en koude. Het dak is net geplaatst. Het huis is nog niet af, ramen, deuren, de dakpannen, electriciteit en verdere afwerking moet nog worden uitgevoerd. Daarvoor is nog tijd nodig, meer tijd.
Hulpbehoevend, dat zijn ze, de mensen van Afghanistan, even specifiek Uruzgan. Deze mensen worden in de steek gelaten. Verlaten. Het huis wat in aanbouw is, dat wordt niet afgerond. De mensen worden achtergelaten, aan hun lot overgelaten.
Wat gebeurt er met de mensen, en de verdere wederopbouw? Dat huis, zonder ramen, deuren, electriciteit en een fatsoenlijk dak, wordt dat afgebouwd of verandert dat langszaam in een ruine? Is al het werk, alles voor niets geweest?
De houding van een politicus. Zijn uitspraken: tactloos, intolerant, egoistisch, asociaal en mensonwaardig. Door zijn uitspraken ontstond er een onoplosbare conflictsituatie binnen de Nederlandse overheid. In plaats van regeren en sturing geven aan een land in crisis hebben zijn woorden geleid tot een crisis en een breuk. Wouter "bedankt".
Slachtoffers, die zijn er zeker gevallen. Voornamelijk de mensen van Afghanistan, omdat zij aan de speling van het lot worden overgelaten. Asociaal en moreel onverantwoord. Daarnaast het Nederlandse volk, omdat er in tijden van economische crisis we er niet met z’n allen de schouders onder zetten. Nee, integendeel. We gaan roepen, schreeuwen, ruzien en schuldigen aanwijzen. Bestuurlijk en management-technisch schandalig slecht. Iets waarmee een crisis niet wordt bezworen, maar juist verslechterd. Wouter "bedankt".
Voor Wouter Bos nog een klein advies. Normen en waarden, zowel sociaal als moreel, delven overduidelijk het onderspit bij jouw ego. Er is voor jou slecht een enkele optie over. Het politieke speelveld verlaten en je niet langer verschuilen achter je lach. Aangezien je sociaal-maatschappelijk zo veel verschuldigd bent aan het Afghaanse volk, hoop ik dat jij dit goed gaat maken door je in Afghanistan in te zetten voor het land en de mensen. Dan zeggen ze over een aantal jaren mogelijk oprecht tegen jou: Wouter BEDANKT!
